هر چه بیشتر بخندیم,کمتر عصبانی میشویم

هر چه بیستر از خودگذشتی کنیم,بیشتر در وفور و نعمت زندگی میکنیم

هر چه بیشتر از مال خود صدقه دهیم,بیشتر بدست می آوریم

هر جه بیشتر عشق بورزیم,بیشتر مورد عشق و علاقه قرار میگیریم

این چنین زندگی داشته باشید و با دوستان مهربان باشید,زیرا فقط آنچه از خود ایثار میکنیم,زندگی و لحظات آنرا برایمان غنی می سازد.

   می دانی جز تو مرا کسی به سرای امید نمی برد

                                 شکوه از خود دارم چرا نور امید را هر از گاهی گم می کنم

                                                  به کنار آسمان می روم

                                                      دست هایم را بلند می کنم

خداوندا مرا ببخش که چشم بر حقیقتی بستم که برایم از روز روشن تر بود

  می دانم جرم من این است که مرز بین عشق و دوست داشتن را نمی دانستم                               

مرزی به فاصله یک قدم و یک نگاه و یا یک جمله

بازم یه نوشته بامزه:

دختر که رسيد به بيست ، هنوز وقت ازدواجش نيست!
دختر که رسيد به بيست و يک، کم کم دور و برش بپلک!
دختر که رسيد به بيست و دو ، ديگه دنبالش بدو!
دختر که رسيد به بيست و سه، منتظر مهندسه!
دختر که رسيد به بيست و چهار، دست مامانت رو بگير و بيار!
دختر که رسيد به بيست و پنج، درست شده شبيه گنج!
دختر که رسيد به بيست و شش، بيشتر بهش داري کشش!
دختر که رسيد به بيست و هفت، يه وقت ديدي از کفت رفت!
دختر که رسيد به بيست و هشت، نبايد دنبال case ديگه اي گشت!
دختر که رسيد به بيست و نه، هنوز نگرفتيش بي عرضهء ...؟!!
دختر که رسيد به سي، شايد بهش برسي!
دختر که رسيد به سي و يک، خر نمي شه با پول و چک!
دختر که رسيد به سي و دو، به اين راحتي ها نمي شه همسر تو!
دختر که رسيد به سي وسه، ديگه دستت بهش نمي رسه!
 

چون اگر مي خواست،‌ تا الان ازدواج کرده بود!...

در راهی بی نور قدم می گذارم

قدم هایی کوتاه نا مطمئن

جلوی راهم افسانه هایی را می بینم که هر کدام رازی پشت خود پنهان کرده اند

چهره ها و چشم هایی را می نگردم که دردی در دل خود نگاه داشته اند

از روی جوی خیابان ها می پرم تا راهم یکنواخت نباشد

ناگهان پایم پیچ می خورد تعادلم را از دست می دم اما می دانم نمی افتم

دوباره پا در جاده می گذارم

سرم را رو به آسمان می کنم تا آبی آسمان را ستایش کنم

دلم از شادي پر می شود

آري،باز خورشيد از پشت ابرها درخشيد

سلاااممطلب زیر رو تو وبلاگ یکی از دوستام خوندم دیدم حیف شما نخونیدش:

بالاخره دكتر وارد شد ، با نگاهی خسته ، ناراحت و جدی.دكتر در حالی كه قیافه نگرانی به خودش گرفته بود گفت :"متاسفم كه باید حامل خبر بدی براتون باشم,تنها امیدی كه در حال حاضر برای عزیزتون باقی مونده، پیوند مغزه." "این عمل ، كاملا در مرحله أزمایش ، ریسكی و خطرناكه ولی در عین حال راه دیگه ای هم وجود نداره, بیمه كل هزینه عمل را پرداخت میكنه ولی هز ینه مغز رو خودتون باید پرداخت كنین ." اعضا خانواده در سكوت مطلق به گفته های دكتر گوش می كردن , بعد از مدتی بالاخره یكیشون پرسید :" خب , قیمت یه مغز چنده؟"; دكتر بلافاصله جواب داد :"5000$ برای مغز یك مرد و 200$ برای مغز یك زن ." موقعیت نا جوری بود , أقایون داخل اتاق سعی می كردن نخندند و نگاهشون با خانمهای داخل اتاق تلاقی نكنه , بعضی ها هم با خودشون پوز خند می زدند ! بالاخره یكی طاقت نیاورد و سوالی كه پرسیدنش آرزوی همه بود از دهنش پرید كه : "چرا مغز آقایون گرونتره ؟ " دكتر با معصومیت بچگانه ای برای حضار داخل اتاق توضیح داد كه : " این قیمت استاندارد مغزه ! ولی مغز خانمها چون استفاده میشه، خب دست دومه وطبیعتا ارزونتر !! .

سلامیکی از ترانه های نوش آفرین که نمیدونم با کی خونده!ولی بامزه بود (هر وقت گوش میدم احساس شادی می کنم!)

خوشم اومد گفتم قسمتیشو بذارم تو وبلاگم

سکوت شبانه  می شکنه باآغازمن:می خونم

پرنده ام  يك پرنده،آغازمِ پرواز من مي دونم

مي خونم منم،من  يك عاشق آوازه خون،يه كولي

با قلبم مي خونم،با هر غريبي همزبون مي مونم

من می خونم آغاز من عشق منه  مثله عشق پرنده ای به پرواز

صدام چه خوب،چه بد صدابهانه است   حرف ميزنه آوازه خون نه آواز

مي خونم،مي خونم    مثل ِ يه بچه پرشورم ، مي رقصم

آزادم،من آزاد  من سبكتر از بارونم،همچون باد

مي خندم توقلبم ، جوونم   اي تو مثل ِ من،اي عاشق  با من باش

با من باش ، ما همه مهمونيم    پا به پا بيا برقصيم،بخونيم....

خوشحالم از حرف سكوت

خوشحالم از هر واژه كه با امید همراه است

می خواهم نقطه بگذارم در پایان همه این جملات

شاید باز نتوانم

اما من پر از فردایم

من مغلوب دیروز نخواهم شد

گوشه اتاق كز نخواهم نشست به امید خاطره

بار دیگر از نو آغاز خواهم كرد وصف زندگی را

من پر از فردایم

در افق فردایم انتظار جایی ندارد

من به دنبال آسمان خواهم بود

به دنبال طلوع ها

به دنبال دری به سوی امید

با تولد بهار انتظار به پایان مى‏رسد. رنگ ماتم از چهره شهر زدوده مى‏شود. غم جاى‏ خود را به شادی مى‏دهد و شكوفه‏هاى سفید بر قلب‎ها شكوفا مى‏شود ...  

عید بهانه ای است برای پاک کردن شیشه های پنجره و پنجره روزنی است برای سلام کردن به همسایه و آدم هایی که در برج قلب ما زندگی می کنند.عید است..به فرشته این همسایه ی نفسم سلام می کنم و پنجره ای رو به آسمان برایش می گشایم...