ـ از کجا اینقدر مطمئنی؟

ـ از خودم.از آمادگی ام برای جدا شدن از شاخه ی درخت.

ـ چه عجله ای داری؟تو که نمی دانی چه وضعی در انتظارت است؟

ـ هر چه هست وضع جدیدی خواهد بود.بهتر یا بدتر بودنش برایم مهم نیست.

ـ دست من و تو که نیست.ما فقط سیبیم می فهمی؟

ـ اما اگر باد تندی بوزد ما زودتر می افتیم.

ـ و چون وزیدن باد دست ما نیست باید منتظر بمانیم.حتی رسیده شدن هم به اختیار ما نیست.ما را  می رسانند!ما همه با هم شکوفه می دهیم اما نمی دانیم چطور می شود که یکی کال می ماند و آن دیگری زودتر می رسددر حالی که همه از یک درخت تغذیه می کنیم.

ـ این درست.اما ته قلب یک سیب اگر شوق رسیدن باشد زودتر از کالی بیرون می آید!

سیب دانا خندید و گفت:

ـ حرف قشنگی زدی اما این شوق را از کجا آورده ای؟

سیب پر شور به فکر فرو رفت و گفت:

ـ نمی دانم!تو می دانی؟

ـ حتی شوق را بین سیب ها تقسیم کرده اند.همانطور که کرم ها را مامور بعضی از ما کرده اند. مرا ببین.نوری که به سمت من می تابد با نوری که به سمت تو می آید فرق دارد.من نمی دانستم  که قرار است روی این شاخه از درخت قرار بگیرم.روی هر کدام از این شاخه ها می توانست جای من   باشد اما نشد و من جایی هستم که باید باشم.ما حتی نمی دانیم کی می رسیم؟وقتی شاخه نتواند سنگینی ما را تحمل کند می افتیم.شاید دستی مارا زودتر بچیند.شاید شته ها به ما حمله کنند و شاید هم همانجایی که می افتیم آن قدر بمانیم تا بپوسیم و دوباره به خاک بر گردیم.

ـ صبر کن.تو این ها را از کجا می دانی در حالی که هنوز روی شاخه ای؟

ـ نمی دانم!اما هر دو از یک ریشه تغذیه می کنیم اما نور و آب و خاک در تو شوق می شود و در من این حرف ها که می شنوی!

ـ کدامش بهتر است؟

ـ ما هر دو هستیم چون باید باشیم.چون خواسته شده باشیم.ولی می دانم هر که تو را گاز بزند  سر شوق خواهد آمد!

ـ یعنی تو شوق نداری؟

ـ اگر معنای شوق این است که تو داری نه! اما از اینکه یک سیبم راضی ام.فرق ما این است که من  منتظر رسیدن می مانم و تو با عجله می خواهی برسی.

ـ کدامش بهتر است؟

ـ ما فقط دو جور متفاوتیم.تو عجله میکنی تا من متوجه شوم صبورم!همین.

سیب ها نفهمیدند که چرا سیب پر شور بالاخره زودتر ار درخت افتاد اما سیب دانا می دانست که هر سیبی زمانی برای رسیدن دارد و هیچ سیبی بی حکمت از شاخه جدا نخواهد شد...