می دانی جز تو مرا کسی به سرای امید نمی برد
شکوه از خود دارم چرا نور امید را هر از گاهی گم می کنم
به کنار آسمان می روم
دست هایم را بلند می کنم
خداوندا مرا ببخش که چشم بر حقیقتی بستم که برایم از روز روشن تر بود
می دانم جرم من این است که مرز بین عشق و دوست داشتن را نمی دانستم
مرزی به فاصله یک قدم و یک نگاه و یا یک جمله
+ نوشته شده توسط شیوا در پنجشنبه 7 شهریور1387 و ساعت
19:40 |
